Unlimited Text

For the past few weeks, im constantly receving this text messages from my friends. I just want to share it ..... Hehe. Some of them might be offensive .... obscene .... but for me its one hell of a laughing trip.

Elib din naman ako sa nakaisip nito. Naalala ko tuloy yung elementary student ako, nung binigyan ako ng assignment nung teacher ko tungkol sa mga bugtong. Parang ganito rin yung nauusong text message ngayon.





- ... oo na, maganda na ang kutis mo! Ikaw kaya dito sa pwesto ko. Tingnan ko lang kung hindi ka magkutis matanda! Hmp!

~ bayag


- Subukan mo kaya na kalimutan na ako at wag ng puntahan. Di naman sa pagyayabang. Lalapit ka pa rin sa akin.

~ inodoro

- Sana naisip mo lahat ng sakripisyo ko! Hindi ako panakip butas!

~ panty

- Hindi lahat ng malakas, 'Superhero'

~ putok

- Hindi lahat ng walang shorts ay bastos

~ Winnie the Pooh

- Hindi lahat ng labi masarap halikan

~ Diego

- Hindi lahat ng dugo pwedeng i-donate

~ regla

- Hindi lahat ng macho may bigote

~ Vina Morales

- Sana brief na lang ako!

~ Rustom Padilla

- Kung ginalingan mo ang pagsupsop habang matigas pa ako, hindi ka malalagkitan o magkakatulo! Mabagal kang kumilos! Mabagal ka! Mabagaaaal!!!!

~ ice candy

- Pano tayo makakabuo kung hindi ako papatong sayo?!

~ LEGO

- Hindi lahat ng maasim ay Vitamin C...

~ Kili-kili

- Pilitin mo man na alisin ako sa buhay mo .... Babalik at babalik ako.

~ Libag

- Ginagawa ko naman lahat para sumaya ka ... Mahirap ba talagang makuntento sa isa? Bakit palipat-lipat ka?

~ TV

- Tigilan mo na nga ang pangangalabit mo! Bibilugin mo na naman ako!

~ Kulangot

- Bakit mo ba pilit akong mawala sa iyong landas? Oo, pasaway ako kung minsan at tanggap ko. Pero pagkatapos mo akong iluwal ay ganon na lang?

~ tae sa bowl

- Hala! Sige! Magpakasasa ka! Alam ko namang katawan ko lang ang habol niyo!

~ Hipon

Hehe!!!!

Deep Sleep

Ive been out for several months na. Kung baga sa boxing na-knockout ako. TKO! *toinks* Miss na miss ko na ang mga blog. Yung nga lang wala akong sariling PC para makagawa. Ang bahay na tinitirhan ko, nasa ibaba ng bundok kaya hirap ako makapag-post. Ultimo mo nga signal ng cellphone ay wala. Marami akong istorya na gusto ikuwento ... daming pangyayari. May malungkot ... may masaya .... at maraming kahabag-habag. Malamang matigil muna ako sa pagsusulat nang mahabang panahon. Maaring pasulpot-sulpot ... o di kaya buwan ulit ang lilipas ... o baka naman taon. Pero sisiguraduhin ko pagbalik ko .... full blast na sulutan at tsikahan na naman ang mangyayari.

Hanggang sa susunod .......

Weeky -- wekky Wild wild

Yung last post medyo seryoso, so anyways ... malapit na akong umuwi. At ang nakakagulat doon ay halos lahat ng tinatawagan kong frend sa pinas ay ayaw maniwala. Lahat sila ang sagot "Owws." Akala nila najo-joke na naman ako "wala naman kasing sumeseryoso sa akin e" Ngek! wehehe.

Kaya naman yung huling linggo ko ay sinulit ko talaga. Nung Miyerkules ay bumalik ako sa butihing kong kompanya para iklaro ang pagalis ko sa Martes ay nagbalak kami ng iba kong mga kasama na gumimik. Isa lang naman ang problema ng lolo niyo dito sa Dubai, kundi ang pera. Sakto naman kasi niyaya ako ni Dottie na samahan siyang gumimik. Dahil nayaya siya ng college fren niyang guy na lumabas. Syempre, opurtuniti na ito kaya naman sinunggaban ko na. Kasa si Mayang at Anj, at yung college fren ni Dottie na si David nagpunta kami sa "ever famous" na gimikan ng mga pinoy dito sa Dubai kundi ang nagiisang "CHIKKA GRILL" siguro walang pinoy ang hindi nakakaalam ng lugar na ito. Bukod na lamang sa mga bagong dating.

"Heineken ... Beybi"

"My Despidida ... Bestest Guest"

"My Girlfriends"

Kinabukasan, Huwebes niyaya naman ako ng iba kong kaibigan na mag-chikka grill ulit. Tutal libre ulit ito, syempre sumama ako.

"Me, Mayang (green) & Dottie"

"David, Me, Anj & Mayang"

Biyernes, as promise by ate and russel nilibre nila ako sa "Wild Wadi" isang water theme park dito sa dubai. O boi, ang saya .... elib ako sa gumawa ng lugar na ito.

"ASTEEEGGG"

Pwede na akong umuwi!!!!! :)

This is it

Im sitting on the street, trying to write something for you my blog.

Its been six months, di ko man lang akalain na ganoon lang pala katagal and ii-stay ko dito sa Dubai. At exactly, 4:30PM (PHP time) balik na ulit ako sa pinas.

Sa anim na buwan na iyon, marami akong natutunan di lamang sa sarili ko kundi kong paano ang mabuhay.

(PAUSE) "Dumaan yung manliligaw na Syrian nung kapitbahay namin" Akalain mo dito sa Dubai maraming pinay ang nagboboyfriend ng ibang lahi, sa isang universal na kadahilanan kundi "suporta." Hindi naman sa nilalahat ko ang mga pinay dito, dahil dalawang ate ko rin naman ay nandito. Pero dito pa lang sa Villang tinitirhan ko ay ganoon na ang siste. Yung kapitbahay ko nga mahigit ilang taon na ditong visit visa at umaasa lang siya sa mga BF niya (ginamit ko ang salitang "mga" kasi 3 ang lalaki niya dito "briton, lokal at syrian") . Tawag nga nila dito SK o sagot sa kahirapan. BF niya yung nagbabayad ng upa sa bahay, yung pagkain niya, yung mga pambili niya ng damit at kung ano-ano pa. Nakakahiya man itong sabihin pero siguro kapit sa patalim na lang sila dito sa Dubai.

Nalaman ko rin na dito sa Dubai bawal ang uminom. (SHET!). hehehe Ke magbenta 0 makita ka lang na may dala ay hala diretso ka sa kulungan. Yun namin kasi ay sa kadahilanang, bawal sa muslim ang alak. Pero iba talaga ang abilidad ng pinoy, ngayon nga lang habang nasa labas ako naririnig ko agad yung mga kapitbahay namin na nagiinuman. Pinsan ko na nga lang may kontak na pinoy na nagbebenta ng alak, yun nga lang patago. Tipong home delivery lang, nakabalot sa diyaryo yung i-norder mong alak.

Isa pa, mahirap maghanap ng trabaho dito, lalo na't Summer (Nagsisimula ng May-Aug). Bukod sa umaabot sa 45 degrees ang init e nagbabaskasyon ang mga may-ari ng kompanya, kaya't ang siste iiwan mo lang ang Resume mo at pagbalik nila sa September ka pa iinterbyuhin.

Di lang iyon, napakamahal ng upa dito sa Dubai. Yung ngang kwartong "take note kwarto" tinitirhan namin ang upa e DHS 2400 (o mahigit 30K sa pesos) di pa kasama diyan ang bayad sa ilaw at tubig. Anim kami na umuupa sa 4 na dipang laking kwarto. Dalawang double bed at dalawa kaming lalaki sa lapag. Maayos na nga maituturing yung kwarto namin kumpara sa mga inuupahan ng ibang kababayan natin. Kasi yung amin may sariling banyo at kusina. Yung iba 12 silang nagshe-share ng banyo. Mantakin mo yun. Kwento nga ng isa kong kasamahan sa trabaho, kapag ihing-ihi na siya pinipigilan niya na lang kasi may tao sa banyo.

Wala masyadong kaming problema sa pagkain kasi si Ate Elsie naman ay nagtratrabaho sa supermarket. Paminsan-minsan naguuwi siya ng buto-buto yung pang bulalo o kaya naman ay ulo ng pink salmon. Yung naman kasi ay tinatapon lang nila, kasi yung mga puti di nila kinakain yun. Kaya yung mga pinoy ng staff iniipon, tapos inuuwi nila sa bahay.

Kaya naman isa lang ang masasabi ko, kung may balak kang mag-Dubai o mangibang bansa siguraduhin mo lang na malakas ang loob mo at sapat ang dala mong pera. Mahirap pa naman matiwala sa isang lugar na di mo pagmamay-ari. Nakakalungkot man .... Diyos lang kasama mo rito ....

A DAY IN THE LIFE OF A DUBAI EXPAT

Tulad ng sinabi ko, isusulat ko muna sa notebook ang entry ko. Tutal ala akong sariling PC dito. Plano ko once a week na lang ako mare-rent. Pansamantala isusulat ko muna sa notebook na bigay ng pamangkin ko.

Good news may malapit nang Computer Shop na nagbukas sa lugar namin, hindi ko na kailangan pang sumakay ng bus. Ayos naman yung lugar, dalawa lang ang pinaparentang PC dahil konti lang naman ang nagre-rent. Lokal ang may-ari si Ahmed, nagpakilala na ako para maging close kami at nang makahingi ako ng discount dahil may kamahalan ang renta sa kanyang shop. 5 dirhamos kada oras kumpara sa Satwa na 3-4 na dirhamos lamang.
Pero sulit kasi mabango dito, dahil walang PANA (indiyano) at higit sa lahat mabilis ang koneksyon.

Tuwing Huwebes o kaya Biyernes lamang ang oras ko para makapag-net.
Simulan ko ang istorya kahapon ng HUWEBES ....

9AM
Off ko today ... kailangan gumising ng maaga dahil pupunta ako sa bahay ni Ate Jane, dahil magaayos ako ng CV (Resume) ko. Dali-dali kong niluto yung "adobong manok" na kakainin at babaunin ng iba kong housemates. Naligo ng 10 minuto, sobrang init talaga dito, kumukulo ang tubig na lumalabas sa gripo. Buti na lang at nakabili si Kuya Rex ng drum na iniipunan namin ng tubig sa gabi para malamig ang pampaligo namin kinabukasan.

11AM
Di masyadong mainit, paglabas ko ng bahay. Ayos! Kaya naman sinamantala ko ang paglalakad papuntang bus stop. Mga 10 minutong lakad din iyon. Pagdating dun, 5 minuto nang dumating ang bus no. 12 na sasakyan ko. Hinanda ko na rin yung Dhs1.50 na pamasahe ko. Uupo ako pansamantala sa upuan ng mga babae dahil wala pa namang gaanong pamasahero ng ganitong oras.

11:30AM
Sinalubong ako ng pamangkin kong si Katrina, tinatanong niya ako kung dala ko ko yung PS2. Sabi ko hindi at nangako akong babalik sa susunod na Huwebes at maglalaro kami. Dun na rin ako nananghalian. Tokwa, Gigi at Kare-kare ang ulam. Di natuloy ang pagayos ko ng CV, kasi sira ang koneksyon ng internet sa bahay nina Ate Jane. (Napagalamanan ko hindi pa pala sila nagbabayad)

3PM
Sinundo na ako ni Kuya Rex at nagbalak na pumunta sa Deira, kung saan nakatira si Ate Arlin. Nang tumawag kami nang masabihan sila, nasa Burjuman Mall daw sila, Bday ng kaopsina niya. Nanlibreng kumain sa Mary Brown.

Namili muna kami ni Kuya, tutal sale dun sa mall. Nakabili ako ng isang Tshirt at nang pabango. Nakabili si kuya ng Sandals.

5PM
Sinundo namin si Ate Jane sa opisina niya dahil may Mega Sale daw sa may World Trade Center ng pabango, shades, bag at kung ano-ano pang branded na bagay. Kaya naman sumama na rin kami.

Walang Kwenta ang sale! Yung lang ang masasabi ko . Napakamahal pa rin ng bilihin. Pucha! Parang di sale.

Wala kaming nabili!

6PM
Hinatid namin si Ate Arlin sa Deira, pinakain kami ng gabihan. Longanisa, chicken noodles, scrambled eggs at yung natira nilang isang pirasong porkchop kagabi.

8PM
Nagpasama si Ate Arlin sa amin ni Kuya Rex na bumili ng cabinet.

10PM
Nakauwi na kami ng bahay ni Kuya Rex, balik sa pagluto ng gabihan si Kuya (Pinakbet). Ako naman naglinis ng kubeta. Iintayin namin ang aming ibang housemate bago kami kumain. Darating sila ng 12AM.

Nood muna kami ng TAGALOG MOVIE .....

- B L A N K -

Pag kaharap ko na yung blog ko ala na naman akong maisip. "writer's block" (tama ba?) hehe. Pero kapag magisa lang ako marami akong gustong sabihin sa blog ko. Yan ang hirap kapag rent ka lang hindi ako makapagisip nang tama, pano ba naman dami kong dapat i-consider. Una, yung mga ka-chat ko sa YM. Pangalawa, yung oras kasi medyo may kamahalan ang rent rito. Huli, yung mga taong nasa tabi mo maingay lalo pa't nauso na yung voice chat. *sigh*

Unti-unti ko na ring natatanggap na narito na ako sa Dubai, nakausap ko na rin si Ka Jeff sa phone nga lang. Nauwi nga lang sa sumbungan yung usapan namin sa phone. Para tuloy nasa "Isusumbong kita kay Tulfo" kami. Hehehe..... Pero salamat ulit Ka Jeff, nawa'y susunod magkita na tayo sa personal. Wehehe.....

Balak ko nga isulat yung lahat ng nasa utak ko sa notebook tapos transfer ko na lang kapag mag-re-rent na ako. Bahala na .... eto na naman ako ..... wehehehe

Natanggap ko ito sa email ko ..... napaisip ako ..... eto nga ako!!! wehehe

Does your name begin with: E

Your greatest need is to talk. If your date is not a good listener, you have trouble relating. A person must be intellectually stimulating or you are not in terested sexually. You need a friend for a lover and a companion You hate disharmony and disruption, but you do enjoy a good argument once in a while-it seems to stir things up. You flirt a lot, for the challenge is more important. But once you give your heart away, you are uncompromisingly loyal. You will fall asleep with a good book. sometimes, in fact, you prefer a good book to a lover

Buhay ka pa pala??

"MY Friend?" "Kabayan" yan ang mga unang kong salita na kailangan ko nang kasanayan dahil nandito na ako sa dubai. Sa tagal kong hindi nakapag blog, natatakot ako baka hindi na ako marunong. Wehehe. May mga araw nga gusto kong magblog hirap lang talaga kasi di tulad sa pinas may sarili akong PC dito, kailangan sumakay pa ako ng bus para lang makapagrenta.

Bakit ba ako nagrereklamo na namam!!! Sabi nga ng mga tao dito pagdating na pagdating ko pa lang wala na raw sila narinig kundi ang magreklamo ako. Tama sila maganda ang Dubai, pero eto lang ang masasabi ko .... kung wala rin naman ang mga taong nagpapasaya sa iyo, ang tingin ko sa Dubai ay isang simpleng bagay lang na natatakluban ng karangyaan.

Tama na drama!

Eto ang listahan ng mga bagay ng nangyari, nasaksihan at malaking pagkakaiba ng "PINAS" sa Dubai...

1. Nakakatakot ang tao dito ... lalo na yung mga DEMENTORS (babaeng nakaitim, na mata lang ang kita)

2. Tama sila, ang baho ng tao dito ... ilalarawan ko na lang sa pamamagitan ng patay na daga. Yung tipong pag nagsama-sama sila makakabuo sila ng isang napakalakas na nukleyar. Teka nasusuka na ako sa katabi ko!! Suka lang ako .... urrgghh

3. Ke-lalake o babae ka man mag-ingat ka kasi dito manyakis ang mga tao, sabik sa mga tunay na tao. Di ko rin naman sila masisisi, sa higpit ba naman kasi ng relihiyon nila. Isa na akong patunay, oo namolestya ako dito wehehehe lumabas ako ng bahay para bumili ng tubig, e ang lolo mo nakasando lang. Ayun nahipuan ako sa puwet, gusto ko man makasakit di ko magawa marami sila. Pagkatapos ng pangyayaring yun di na ako ulit lumabas mag-isa.

4. Mas mabuti pang pagkatiwalaan ang ibang lahi kesa sa kapwa pinoy. Masakit man sabihin pero yan ang mga una kong napansin dito. Isang patunay, kapag sumakay ka ng carlift na pinoy mas malaki ang singil sa iyo (hihingi pa yan ng tip) kesa kapag ibang lahi, halos doble ang singil.

Ilan pa lang yan sa mga napansin ko dito .... negatibo man o positibo .. eto lamang ang mga opinyon at ayun sa nakikita ko.

Hanggang sa muli ...

Eto Na Yun

Natapos na ang lahat
nandito pa rin ako
hetong nakatulala
sa mundo

hindi mo maiisip
hindi mo makikita
ang mga pangarap ko
para sa iyo

oh..
hindi ko maisip
kung wala ka
oh..
sa buhay ko

nariyan ka pa ba
hindi ka na matanaw
kung merong madadaanang
pasulong

sundan mo ang paghimig na lulan
na aking pinagtanto
sundan mo ang paghimig ko

Di ko alam pero para sa akin yan na siguro ang "theme song" ng pag-alis ko. Korni ko no? ah basta yan ang kanta ko. Awitin ito ng "HALE" na ang pamagat ay "Kung wala Ka."

Heto na ang araw ng aking paglisan. Opo, huling gabi ko nang masisilayan ang pinas. Maraming na akong natanggap na "text" at isa lang ang madalas kong na tanong at yun ay kung ano ang pakiramdam nang isang mangingibang bayan. At ito lang din ang kaisa-isa kong sagot "Halo-halo" tumpak para ba yung panghimagas na sikat na sikat tuwing bakasyon. Tipong pinagpatong-patong na sangkap kung tatawagin ang mga emosyon na nararamdaman ko. Tila isang leche flan o di kaya ice cream na laging katiting ang nararamdamang kong kasiyahan. Para bang anumang oras ay malulusaw na ako at unti-unting lalabas ang butil ng tubig sa gilid ng matatawag kong baso. *sigh* Kaya naman ngayon pa lang uunuhan ko nang higupin ang natitirang sabaw at damdamin ang natitira pang sangkap.

Sa lahat ng barkada, kapamilya (pati na rin mga kapuso), katropa, mga minamahal, mga kabati, kagimikan at ikaw na bumabasa nito. Maraming salamat... kailangan ko nang magbukas ng bagong kabanata ng aking buhay. Nawa'y masamahan niyo pa rin ako.

*bow*
*clap**clap**clap**clap*

I Never Thought It Will Be Like This

Mukhang di muna ako makakapag-blog. Sa kadahilanang. Walang na yung computer ko sa akin. huwahhhhhh Binigay ko na sa pinsan ko. Akala ko kasi aalis na ako last week pa, yung pala hindi pa! Unang dahilan, e dahil na daw dun sa namatay na ruler. So bakasyon daw ang dubai ng isang linggo. Pangalawa, ayon sa agency nahihirapan daw sila i-booked kami ng flight dahil sa mag-sho-shopping festival daw dun. Maraming gustong pumunta. *sigh* Sabi baka sa Feb 3 na raw kami umalis dahil yung lang ang may open. Pero nasa waiting list na raw kami. So anytime before Feb 3 ay pede kaming umalis.

Sa ngayon hindi muna ako makakapagblog, ok lang din naman dahil napaka-routinary na naman ng buhay ko. Wala na akong ginawa kundi tumambay sa bahay. Di ko na nga lam kong matutuwa pa ako. Bahala na!!!

Sa lahat nang dumadalaw salamat po ulit!!! :)

Di Ko Ipagpapalit

Life was never the same without friends. Kaya naman im so blessed to have a long time friends. At sila ang mga highschool classmates ko.

Hindi pa rin natutuloy ang alis ko YIPEEE! at ang balita Jan 14th pa ang balik ng opisina sa Dubai. Kaya naman kahapon natuloy na rin ang so called "Despedida" party ko with my highschool friends/classmates.

Tama sila, pinakamasaya talaga ang Highschool days. Kaya naman wala kaming ginawa kahapon kundi pasakitin ang tiyan at halos maubos ang hininga sa kakatawa ng isa't-isa. Ultimo nga mga naging problema namin noon ay pinagtatawanan na lang namin ngayon. May kwento tungkol sa lovelife, may kwento tungkol sa mga notorious na kaklase, mga matatalino, mga teacher na naging paborito at syempre yung mga malulupet. Napakasarap balikan. Kaya nga lubos akong natutuwa kasi nandyan pa rin sila, mas masarap kasing ikwento at bumalik sa nakaraan kung yung kausap mo ay nandoon din sa panahon na iyon. Binasa namin ang mga liham namim sa isa't-isa noon at mawawala ba ang pagtingin muli sa mga litrato. Yun yung talagang sobrang hagalpak ako sa kakatawa. Pucha iba itsura namin noon lalo na yung mga sinuot namin nung Junior/Senior prom. (wala akong balak i post yung pics namin) Malupet!!!! Sabi ko nga sa kanila kailangan suotin nila yung bago ako umalis. Wehehehe .....

Pag-uwi ko nang bahay naalala ko may binigay nga palang sulat si Bevs, heto ang ikalawang page ng kanyang sulat.Salamat ulit mga tunay kong kaibigan, pumunta man ako doon, makakilala man ako nang sandamakmak na kaibigan. Iba pa rin kayo Jom, Bevs, She at Rea.

x's
LINK NG PHOTOS >>>>>>> Tropang B

Hirap pagkatapos ng Sarap

Nagsisimula na akong magimpake ng dadalhin ko. Tutal nandoon na naman ang panganay kong ate, tiyak na mayroon nang magsusundo sa akin pagdating ko at ano man pagkukulang sa mga nadala ko ay makahihiram ako. Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na aalis na ako. Tulad nga ng sinabi ko sa mga nauna kong post na ayoko talaga. Subalit napag-isip-isip ko na ito ang pagkakataon para malamang ko kung ano ba talaga at pano ba talaga ang mabuhay. Oo nakayanan ko sa 22 taon, subalit iba, kapag yung magisa ka na lang. Ikaw ang may hawak ng iyong desisyon, matututo kang magbudget di lamang ng pera kundi ng oras mo. Tama nga ang nanay, simula't sapul dapat ay sinanay ko na ang sarili kong mag-isa. Kaya naman ganun na lang ang takot kong umalis. Sabihin man natin na nanduon ang dalawang kong kapatid. Iba pa rin ang kalinga ni nanay.

Sabi ni Ate siguro aabutin ng isang buwan bago ako makapag-adjust sa lugar. Ano nga kaya ang pakiramdam ng wala kang makikitang dyip at tricycle. Nasana'y na kasi akong makarinig ng mga tunog na nanggagaling sa mga behikulong ito kasi naman malapit ang bahay namin sa highway. Masarap daw ang hangin doon ... di tulad dito. Sapat na kaya iyon para mabuhay ako? Murang bilihin, sagana sa bagay na hindi ko nakakain dito. Tsokolate, sus malamang manawa daw ako. Ubas, cherries, pistacio at kung ano-ano pa. Malamang nga daw manlaki ang mata ko sa mga makikita ko. Ano nga kayang pakiramdam na tumira sa isang lugar na puro buhangin. Sabi ni ate iba daw ang kulay ng alikabok doon, "Puti" ... ano't-ano pa man. Kakayanin ko kaya???

Siguro sisilip na lang lagi ako sa bintana, iisiping malayo man ako sa pinas, malayo man ako sa mga taong nakasama ko na ng matagal alam ko, isa sa kanila ay nakatanaw din at iniisip ako. Sana nga??

Who Needs New Year Resolution...

Bagong taon! Bagong simula ika nga nila. Sawang-sawa na ako sa katanungan kung ano ng "New Year's Resolution" ko. Pakiramdam ko kaplastikan na lang iyon. Kasi hindi ko rin naman nagagawa. Kaya naman para sa akin isa lang ang hiling ko "CONTENTMENT" kung ano man ang mayroon at darating sa akin ay tatanggapin ko. Tutal lahat naman nang bagay ay nangyayari ng may rason.


HAPPY NEW YEAR EVERYONE!!!

Playing with the Camera

"Kodakan"

For this past few days, naging busy ako kasi nandito ang "ATE." Never ata kaming natinag sa loob ng bahay, after christmas we went to different places and boy i cant stop to get hold of Ate's camera and take pictures. I always wanted to take a small course about photography, perhaps blogging might be one of the reason that i got interested. Simula ng pinakilala sa akin ni DADA ang deviantart sobrang na-inspire ako sa mga nakita kong shots ng mga amatuers na pinoy photographer, lalo na nung makakita ako ng mga photoblogs katulad ng kay Ka Jeff. Kaya naman when Ate brought her camera with her, hala nangangati ang kamay ko sa kaka-clik!! Kodakan na!!!

~pakiclick yung word na "kodakan" kung nais ninyong makita yung iba ko pang kuha~

Kakaibang Noche Buena

M E R R Y C H R I S T M A S ! ! !

Dumating na si Ate Arlin at si Russelle last night and boy it was so trapik. We supposed to fech them at 5pm but we got there at 730pm. OA man kung OA pero sobrang trapik. Pero as Ate Arlin's says ok lang daw kasi medyo natagalan pa sila sa loob ng airport. Galing kasi silang singapore, namasyal sila for two days ng friend niyang si Russelle. Kumain muna kami sa may kalaw, dun ba sa malapit sa manila view. They served seafoods at that resto pero all i can say is what a waste of money. Sorry pero hindi kami nag-enjoy sa food nila.Napaka walang lasa at napakamahal. But the heck, we are so dead hungry coz we havent eaten lunch yet, so no choice. We stayed overnight at Ate Sonia's house as expected kasi pagod na kaming lahat.

The next morning, hindi na kami nagsayang ng oras. We went to SM Fairview to eat lunch. Here our picture:

Left to right: Ninong, Ninang, Nanay, Ate Arlin, Mira , Kuya Rowen at Ate Sonia

Food trip kami sa "Congo Grill" kasi nga mahilig ang family namin sa pinoy food at bukod pa sa namiss din daw ni Ate. Mabuti rin itong pambawi sa experience namin kahapon dun sa nakainan namin sa baywalk. At ang masaya pa dito mas nakamura pa kami.

" Di naman obvious na nagenjoy ako at nabusog. Wehehe"

*sigh* ilang tulog na lang .... :(

A Different Kind of Christmas List

Napa-aga, ayon sa mga nakasama ko nung medical yung alis namin. Imbes na Jan 10 ay naging Jan 8 na ito.

Lintik! Lalo akong di mapakali, hindi ko alam ang reaksyon ko. Pucha! Ilang linggo na lang yun a? Eto ang listahan ng mga ginagawa ko sa mga nakalipas na araw na alam ko tatatak sa isip at alaala ko.

TASK # 1 - i-mit ang mga highschool friends

~ niyaya ko ulit ang mga kaklase ko nung highschool na mag-divisoria. Na talaga namang nakagawian na naming gawin. Napagusapan din namin na lalabas kami sa 28th, tutal kaarawan ni Sharry sa 29th.

~ nagkataon na nagkita kami ni Jaime sa Greenhills nung isang gabi, at nasabi ko sa kanya na may gimik kami. Sakto kasi bday niya raw sa 27 so sasama siya. Dumalaw siya dito nung isang gabi. Isang araw makalipas ang pagkikita namin. Sinamantala ko na. Pinuntahan namin si Russelle na malapit lang din ang bahay dito sa amin, nagkayayaan kami na kumain ng Pares.

TASK # 2 - ipaalam sa mga naging kasamahan ang aking pag-alis

~ inuna ko na ang mga kasamahan ko ngayon. At talaga naman kakaiba dahil personal ang pagkasabi ko sa kanila. Merong umiyak at meron din naman natuwa para sa akin. Lahat yun sobrang na-aapreciate ko talaga.

~ sinubukan kong i-text ang dati kong kaopisina sa ePLDT. At hindi naman ako napahiya kasi agad akong tinawagan ni mia at nakapag kwentuhan kami ng halos 4 na oras sa telepono. Isa lang ang nasabi sa akin ni MIA "hanapan ko raw siya ng trabaho. "

~ tumawag na ako sa mga naging ka-close ko sa tridel. Lahat sila tuwang-tuwa dahil alam nila siguro ang ginhawang maidudulot nito sa akin. Kaya naman nagpapasalamat ako.


TASK # 3 - ibalita sa mga kabarkada ko nung college

~ noong nakaraan 17th e nagbirthday si Pol, kaya naman sinamantala ko ang okasyon para masabi sa kanila ang pagalis ko. Malungkot dahil napalapit talaga sa akin ang mga tropa ko nung college. Pero lam ko naman na kahit ano mangyari nandiyan lang sila

TASK # 4 - makisalamuha sa mga mabubuting kong kapitbahay.

~ kagabi lamang ay nagcelebrate si Noriel (isang kababata) nang kanyang kaarawan. Kaya naman halos buong araw akong ala sa bahay ang tumutulong sa kanyang paghahanda. Jackpot na rin kasi naging ka-crew ko rin si Noriel sa Jollibee kaya naman naimbitahan niya ang iba namin kasamahan.

Hindi naman siguro kahambugan ang ginawa kong pagsabi sa kanila na aalis na ako. Dahil hindi rin naman lahat ng nakasalamuha ko ay sinabihan ko. Sapat na sa akin na malaman nila ang estado nang buhay ko. Dahil para sa akin wala ako ngayon sa kinatatayuan ko kung hindi ko sila nakilala. At doon pa lang ay malaki na ang pasasalamat ko.

Talking to Myself

Ive changed my wallpaper today, before i used to have one of our photos taken from EK. But now i'd change it to a wallpaper taken from a website.

As per last entry, i was planning to file my resignation sa current job ko. But instead, ive been AWOL for 3 consecutive days. Not that i was sick ... im just very confused, frustrated and tired of thinking. Ask me why? My answer will be i still dont know ...

Natanggap ako sa trabaho papuntang Dubai. I already sign the contract last Saturday. If all my requirements are through before this 23rd. By Jan 10, ill be saying goodbye to my home "PILIPINAS."

I dont wanna talked about the reasons kung bakit nagAWOL ako, kasi i know that im partly to be blamed about it. So might as well skip that.

Just right now i already miss all my friends. People whom i knew for the last 22 yrs that im here sa pinas. Call me madrama. I dont care. But yes i really do missed them. Im already thinking of things that i cannot do once im already there. People whom i talked too everytime i have a problem or just to have someone that i can talk too.

Im counting my days ... as if im about to die.

This Gives me an Idea

Read these from this site (PAKI-CLIK) Natataon sa binabalak ko. Nyaahaha ... Kwento ko sa susunod na entry ko yung details. Sa ngayon eto muna ....

Dear Mr. Baker,

As a graduate of an institution of higher education, I have a few very basic expectations. Chief among these is that my direct superiors have an intellect that ranges above the common ground squirrel. After your consistent and annoying harassment of my coworkers and me during the commission of our duties, I can only surmise that you are one of the few true genetic wastes of our time.

Asking me, a network administrator, to explain every little nuance of everything I do each time you happen to stroll into my office is not only a waste of time, but also a waste of precious oxygen. I was hired because I know how to network computer systems, and you were apparently hired to provide amusement to myself and other employees, who watch you vainly attempt to understand the concept of "cut and paste" for the hundredth time.

You will never understand computers. Something as incredibly simple as binary still gives you too many options. You will also never understand why people hate you, but I am going to try and explain it to you, even though I am sure this will be just as effective as telling you what an IP is. Your shiny new iMac has more personality than you ever will.

You walk around the building all day, shiftlessly looking for fault in others. You have a sharp dressed useless look about you that may have worked for your interview, but now that you actually have responsibility, you pawn it off on overworked staff, hoping their talent will cover for your glaring ineptitude. In a world of managerial evolution, you are the blue-green algae that everyone else eats and laughs at. Managers like you are a sad proof of the Dilbert principle. Since this situation is unlikely to change without you getting a full frontal lobotomy reversal, I am forced to tender my resignation, however I have a few parting thoughts.

1. When someone calls you in reference to employment, it is illegal for you to give me a bad recommendation. The most you can say to hurt me is "I prefer not to comment." I will have friends randomly call you over the next couple of years to keep you honest, because I know you would be unable to do it on your own.

2. I have all the passwords to every account on the system, and I know every password you have used for the last five years. If you decide to get cute, I am going to publish your "favorites list", which I conveniently saved when you made me "back up" your useless files. I do believe that terms like "Lolita" are not usually viewed favorably by the administration.
3. When you borrowed the digital camera to "take pictures of your Mother's birthday," you neglected to mention that you were going to take pictures of yourself in the mirror nude. Then you forgot to erase them like the techno-moron you really are. Suffice it to say I have never seen such odd acts with a sauce bottle, but I assure you that those have been copied and kept in safe places pending the authoring of a glowing letter of recommendation. (Try to use a spell check please; I hate having to correct your mistakes.)

Thank you for your time, and I expect the letter of recommendation on my desk by 8:00 am tomorrow. One word of this to anybody, and all of your little twisted repugnant obsessions will be open to the public. Never f*** with your systems administrator. Why? Because they know what you do with all that free time!

Wishing you a grand and glorious day,

R.E.S.P.E.C.T

Hindi porke nakakatanda ka, e dapat galangin ka na!! Sa akin kung gusto mong galangin kita, ipakita mo at galangin mo rin ako. Ano pa man ang Estado ko sa buhay. Bata man o matanda ako sa iyo.

Ang respesto ay walang basehan ... makukuha mo lamang ito kung ikaw mismo ay mayroon nito.

Maraming nakakatanda na magsasabi sa iyo na wala kang galang. Bakit? Sila ba meron? Yung simpleng pagsakay nga lang ng dyip na nasaksihan ko kahapon ay isa nang maganda halimbawa. Yun matanda sasakay, e mas bata yun nasa estribo (yung malapit sa babaan) sapat ba naman sabihin nong matanda "tabi ka nga diyan, nakita mo nang matanda yung sasakay!" Nak maman ng tucha!! Ang bait nitong matandang ito a. Pucha pare-pareho tayong nagbabayad a. Pano mo pakikitaan ng respeto yun ganon. Ang masaklap pa isang guro yung tinutukoy kong nakita kong sumakay na pasahero. Malupet!!! Ano na lang kaya ang natutunan ng mga estudyante niya sa kanya.

Kaya't kung gusto mong respetuhin ka ng kapwa mo, ipakita mong karespeto-respeto ka!!!

Behind All the Happiness Lies the True Meaning of Life

Halos lahat ng friends ko are asking me kung bakit di pa ko pumunta nang DUBAI? Both my sister are there. Ako na lang at nanay ko ang nandirito sa pinas.

Mahigit na rin ilang taon nagtratrabaho ang Ate elsie (panganay) sa Dubai, siya na halos ang sumuporta sa pamilya namin at nagpatapos sa akin ng pagaaral, simula nang maghiwalay ang mga parents ko. Nagtratrabaho siya sa isang grocery store bilang isang staff.

Si Ate Arlin (pangalawa) nito lang 2002 ata nagpunta sa dubai, nagtratrabaho bilang office staff ng isang computer firm doon. Kasama niya doon yung iba niyang barkada dito sa pinas.

Kaya't ganun na lang yung mga tanong ng mga close friends ko simula pa nung highschool. Na sa tuwing magkikita kami ang pambungad na tanong e "kelan ako pupunta ng dubai?"

Maraming nagbabaka sakali na makapunta doon, ako naman matagal nang pinipilit ng pamilya at kaibigan ko na pumunta. Ako mismo ang tumatanggi. Bakit kamo? Hindi ko alam. Masaya ako dito. Iba ang nararamdamang kong security dito sa pinas. Sabihin man nilang delikado dito! Malamang pa nga yun ang unang ma-miss ko. Brutal akong tao e. Wehehehe..

Ngunit noon yun, mamaya may interview ako sa isang agency na maaring magdala na sa akin sa lugar na matagal ko nang iniiwasan. Kung tatanungin niyo ako kung bakit? Praktikal na rason, katulad din ng mga sagot ng ibang tao. Wala man akong pamilya pa, pero para sa kinabukasan ko at para na rin sa nanay ko. Gusto ko maibigay ko lahat ng gusto niya at masuklian ko naman ang mga kapatid ko. At magagawa ko lamang yun pag nagpunta ako sa dubai. Masakit man sa loob ko pero "KAILANGAN."

Kaya't bahala na mamaya kung matanggap ako o hindi .....

Ang Pagdadalaga ....

No doubt that the film is really "Filipino made". Malupit!! Magaling at napakahusay. Hindi ako nagkamaling panoorin ang palabas na ito. Madalas ko na itong marinig at mabasa, overwhelming with positive reviews. Dito man sa pinas o sa labas. Ilan na ring awards ang napanalo ng pelikulang ito. Sinulat ni Michiko Yamamoto na siya ring sumulat ng pelikulang "Magnifico."

Isang pelikula tungkol sa 12 anyos na batang bading. Na nain-love sa isang pulis. Kung iisiping isa siyang "Gender sensitive" film ay nagkakamali kayo. Ipinakita nang pelikula ang pagmamahalan ng pamilya at kung ano ang tunay na estado ng bansa. Malamang nga yun ang dahilan kung bakit napansin ito sa mga international filmfest.

Pinoy na Pinoy!! Pinas na Pinas ang dating nang pelikula. Malamang nga kung nasa ibang bansa ka at pinanood mo ito malamang ma homesick ka. Bukod na lamang kung lumaki kasa loob ng Ayala alabang.

Aminado ako, halos pareho kami ng lugar ni maximo nang kinalakhan. Mula dun sa mga babaeng maiiksi ang damit na nakatambay sa labas ng bahay namin at hanggang doon sa manonood ka ng palabas sa kapitbahay mo na magbabayad ka. Lahat yun naranasan ko.

Ngunit ang ikinatuwa ko sa palabas ay kung gaano ipinahalagahan ang salitang "PAMILYA." Ulila man sa ina ang pamilya ni maximo, makikita ang pagsisikap ng kanyang ama na itaguyod silang 3 magkakapatid. Yun nga lang sa maling paraan. Mararamdaman mo na tunay at bukal ang pagmamahal na ipinapakita ng ama at dalawang lalaking kapatid kay maximo. Na kung iisipin, madalas sa isang pelikulang tagalog na ang ama o ang lalaki na kapatid ang siya mismong tumututsa sa isang miyembro nang kapamilya kung ito'y isang bading. Nakakatuwang isipin na hindi ko nakita yun sa pelikulang ito.

Mas pinahalagahan at binigyang importansya sa pelikulang ito ang salitang pamilya at tunay na kahulugan nang pagmamahal ...