Migration

Nagloloko ang blogspot ko ..... gumawa na ako ng account sa wordpress ... baka lumipat na ako. Here is my new address Airwind

A Love Story (REVIEW)

Madalang akong manood ng tagalog film. Lalo pa't kung sino-sino na lang ang nagiging artista.

Last film na tagalog na napanood ko ay "Shake, Rattle and Roll 8" na nadismaya lang ako. Tinulugan ko yung dalawang episode. Ni di man lang akong nasindak, mas naiinis pa ako sa binayad ko na hindi ko man lang nasulit.

Naka-chat ko yung isa kong opismate na madalang din manood ng tagalog. Tinanong niya ako kung napanood ko na raw yung "A Love Story" nila Maricel at Aga. Sabi ko hindi pa, at wala akong balak lalo pa't si Aga ang main cast.

Simula nung napanood ko si Aga na kapartner si Claudine (na dati niyang kapatid sa Okidoki Dok) at si Kristine Hermosa na halos kalahati ata ang bata ng edad sa kanya. Nagdesisyon na akong wag manood ng susunod na pelikula niya. At ang kinakakaba ko baka yung susunod e si Serena Dalrymple na ang kapareha niya.

Pero napalit ako ng kaopisina ko. Sabi niya hindi niya raw ipapahiya ang sarili niya sa akin.

Nung linggo, ang init sa bahay. Ubos na rin ang mga DVD na pinapanood ko. Lahat ng tao umalis. Kaya yung tinopak ata ako niyaya ko yung kapitbahay kong manood ng sine. At syempre "A love story" ang pinanood namin. oo na kinakain ko na yung sinabi ko about Aga.

Nilibre ko yung kapitbahay ko tutal sa SM San Lazaro lang naman. Palipas oras baga (palusot). Ang haba ng pila. Dalawang sinehan ang nagpapalabas ng pelikula ni Maricel.

Nagbaon kami ng chichirya at isang 500ml na apple flavor na jungle juice sa loob ng sinehan.

5:10 nagsimula ang palabas ......

Tumakbo ang kwenta sa love triangle ng tatlong main cast na sina Maricel, Aga at Angelica.

Di ko na kwekwento ang buong istorya ... pero masasabi ko lang nanumbalik ang paniniwala ko sa pelikulang pilipino dahil sa movie na ito.

Magaling ang takbo ng istorya sa simula mapapaisip ko kung sino ang tunay na kerida kina Maricel at Angel.

Sa huli paiisipin ka naman kung sino ang sasamahan ni Aga sa dalawa.

Hands down ako sa writer ng movie na si Vannessa Valdez (yun e kung di ako nagkakamali)

Isa lang ang natutunan ko sa pelikula "History repeats itself." Panoorin niyo ang pelikula para malaman niyo kung bakit.

May koneksyon ito sa relasyon ng Tatay ni Aga at sa relasyon ni Aga sa mga naging babae niya .....

Unang review ko ito kaya medyo magulo ... pasensya ....

Ma-mimiss kita Kaibigan ko

Ito si Pauline aka Ponyang aka Bodette. Nakilala ko siya nung college. Maka block seksyon kami simula 1st yr hanggang 2yr. Pagdating ng 3rd yr 2nd sem lumipat na siya nang seksyon pero di doon naputol ang pagkakaibigan namin.

Panggabi kami nung college, 6-9pm ang pasok Mon-Sat. Madalas maaga palang pupunta na ako sa bahay nila Pao maglalaro ng dance revolution sa PS1 nila kasi meron silang dance pad. Habang siya naman aasikasuhin niya yung bunso niyang kapatid na papasok sa eskwelahan. Pagkaalis ng kapatid niya para pumasok. Linis naman ng bahay ang bibigyan pansin niya. Siguro aabutin na siya ng 4pm para matapos kaya naman madalang na maglaro kami dalawa kasi maliligo na siya at mapreprepara para pumasok.

Masipag, maalaga, maalahain at sobrang bait niyan si ponyang. Siya pa nga ang dahilan kung bakit nakapasok ako sa dati kong employer. Ni refer niya ako sa kompanya nila. Ayon dahil sa kanya naawa yung kompanya at binigyan ako ng trabaho.

Eto yung mga hindi ko makakalimutan na mga moments namin ni Ponyang:

~ yung nag apply kami ng trabaho sa Jollibee, Cubao. Siya at si Rachel lang ang natanggap. Pero di rin naman niya tinuloy.

~ natatandaan ko pa yung pagtitinda niya ng Halo2x para makaipon siya ng pambili ng Cellphone. 5150 pa uso nun. Na nabili niya naman.

~ yung mga pag chaperon ko sa kanya kapag kasama namin yung BF niya. Yung bang sasabay ako sa kanyang pauwi kahit na mapapalayo ako ng daan.

~ yung pagkain namin sa SM North, wala kami pera pa nun. Bibili kami ng 20 pesos na spaghetti sa A&W at 20 pesos naman na burger sa Wendy's.

~ yung paborito naming "Tapsi Plus" na kainan sa foodcourt.

~ mga nakakatawang alala, nung minsan nadapa siya sa Pureza at nagkapasa siya sa tuhod.

~ yung tinuruan niya akong bumili sa ukay-ukay. Na kapag suot niya na ay walang nakakahalatang sa ukay-ukay niya yun binili.

~ yung pagsali niya sa promo girl 03 nung college kami (isa itong beauty pagent)

~ yung pagganap niya bilang Ariel sa play namin na nagcustome sirena siya.

~ ang magdalas mapagkamalan na si Judy Ann noon ... Si Sarah Geronimo na ngayon.

~ yung pagpapakilala niya sa akin kay Viols na tigagupit ng buhok ko hanggang ngayon.

~ yung pagtulog niya sa bahay namin nang minsang lumayas siya sa bahay nila at ginawa kong siyang tigahugas ng pinggan.

~ ang pakikinig namin kay Ms M sa DZMM bago matulog nung mga panahon na iyon.

~ yung pamimili namin ng pamasko sa mga inaanak namin sa Divisoria.

~ yung sinabihan kaming walang pinagaralan ng isang tindero sa Divisoria dahil hindi namin nakuha yung gusto namin halaga.

~ yung muntikan ng mapaaway kami sa tricycle driver dahil binabarat namin yung pamasahe.

~ yung pag cha-chat namin nung nasa Dubai pa ako at kukulitin akong mag webcam.

~ yung napaiyak niya ako sa banat niyang umuwi na raw ako ng pinas , may pera man o wala ay tatanggapin pa rin niya ako.

~ yung kabaitan na pinakita ng Nanay niya sa akin.

~ yung mga birthday niyang cinecelebrate namin kahit dalawa lang kami.

~ yung pag-iyak niya sa akin sa tuwing may problema siya sa BF niya at wala naman akong masabing payo.

~ yung pagsama niya sa akin nung nasa ospital si Nanay.

~ yung walang kamatayan pasahan ng text dahil naka unlimited kami.

Maraming alaala ... hinding-hindi ko makakalimutan ... Si Ponyang ... Bodette ... Pauline na siguro ang "Matalik Kong Kaibigan."

Mahal na mahal ko yan .....

Kwentong Pasahero

Ang lakas ng ulan, halos dalawang araw ng hihinto-bubuhos ang ulan dito sa pinas. Ngayon ko nga lang nalaman na may bagyo pala. Di na kasi ako nakakanood ng tv. Puro nood na lang ng DVD (ang tagal pa ng season 2 ng Heroes at season 3 ng prison break).

Kwento ko lang yung usapan namin nung Taxi Driver kagabi.

Hindi kasi ako sumasakay ng puting taxi. Kundi MGE e R&E lang ang sinasakyan ko. Madalas tumatawag ako sa dispatcher nila at nagpapasundo sa bahay na mismo. Mas ok yun kasi nalalaman ng mga kasama ko sa bahay kung anong taxi ang sinakyan ko at naisusulat namin yung body number ng taxi, so anumang manyari madaling ma-track yung taxi. Bukod pa yun sa convenience na hindi mo na kailangan pumunta sa kanto at magintay sa gitna man ng init o lakas ng ulan.

Dahil nga may bagyo, may kahirapan ang pagtawag sa mga taxi companies. Dahil nga sa tamad ako nagtiyaga akong mag redial ng magredial hanggang sa makontak ko ang MGE. Sabi sa akin nung dispatcher 5-7mins daw e darating na yung susundong taxi sa akin.

10 minuto na ang nakalipas bago dumating yung taxi. Wala naman akong choice kasi ayoko maglakad pupuntang kanto dahil baha sa amin at tamad akong magdala ng payong.

Pagsakay ko eto ang usapan namin nung driver:

Driver: San po tayo boss?
Ako: Sa may pasay lang po. Daan po tayo ng P. Florentino ... Gov Forbes ... Nagtahan ... Quirino ... Roxas Blvd ... tapos pasay.
Driver: Di 'ho ba baha dun sa lugar na yun?
Ako: Bakit manong may lugar pa ba dito sa Maynila na hindi baha?

(tumahimik na lang yung driver ... ako naman natulog)

"My New Teamates"

Yun oh!

Lots of things had happen na hindi ko man lang ng blog. Minsan nga pumasok na rin sa isip ko na siguro ihinto ko na rin ito. Pero hindi ko naman magawa. Iba pa rin talaga ang nadudulot ng pagsusulat ko dito. Nakakamiss ang pagblo-blog hop ko. Ang pagdagdag ko sa mga blogristang napapadaan dito.
Ni hindi ko man lang naikwento na bumiyahe ako kasama ng kapatid ko at ng barkada niya by VAN papuntang leyte. Pers time kong lumabas ng luzon. Yun na siguro ang pinakamalayong narating ko dito sa pinas. At walang halong pagsisis kasi lubos naman talaga namangha at nasiyahan ako sa paglalakbay kong iyon. Nagpapasalamat ako kay Ate sa pagsama niya sa akin.

Nalipat din ako ng departamento dito sa opisina. Halong lungkot at saya. Masaya dahil may tsansang tumaas ang sweldo ko kung makakapasa ako sa mga certifications. Malungkot dahil umalis na ako sa mga dating kong kasamahan na talaga naman napamahal na sa akin. Bagong pakikisama na naman. Aja!

Bumalik na rin ako sa bahay ng Nanay ko sa Laloma. Mahigit isang taon din naman akong tumira sa tiyahin ko sa Fairview. Yung nakuha kong bonus nung isang buwan kasama ng 5K pinadala ni Ate ang pinaayos ko ng bahay. Tagpi dito … tagpi doon. Yun muna siguro sa ngayon.

Malapit na ang kaarawan ko. Pupunta akong Disney HK at don ang ako magcecelebrate. Yun na lang ang pabawi ko sa sarili ko sa mga nangyari sa akin nung nakaraan taon.

Nakakatakot, ang bilis ng panahon. Eto malapit na ulit magsimula ang Ber months. Napagdesisyonan ko nang magtrabaho na lang sa araw ng pasko at bagong taon. Di tulad ng mga kasamahan ko na ngayon pa lang ay nagfi-file na ng leave sa mga araw na iyon. Maaring magbago pa ang isip ko kasi nagbabalak daw ang panganay namin na mapasko dito sa pinas.

Kamusta naman ako? Eto tumataba …. Nagaaral mag budget ng pera nang may mapambayad sa bills buwan-buwan at masustentuhan na rin pati luho ko. Balak kong huminto sa mga luho ko pagdating ko ng 24 yrs old ay 25 na lang. Hahaha …… yan ang kinakatakot ko kasi hanggang ngayon wala pa rin direksyon ang buhay ko. Masyadong inaasa ko na lang kay batman ang araw araw ko.

"My Leyte Trip"

Pinoy Ako!

Proud to be pinoy! Ika nga nila. Pero hindi talaga matahimik ang kalooban ko sa mga kapwa pinoy natin na di maiwasang maging pasaway.

Hindi ko alam kong ako lang ang nakakapansin. Pero sadyang may mga kapwa tayong mga kaugalian na talaga namang nakakainis o dili kaya naman ay nakakahiya.

Isa na namang kasabihan ng mga tiga kanto. "Samantalahin mo na habang libre."

PASAWAY # 1


Ewan ko lang kung may aagree sa akin. Pero di ko alam pero banas na banas ako dun sa mga tao ng ang dami kung kumuha ng "libre" na newspaper sa MRT.

Kumukuha rin naman ako nung newspaper na yun. Pero isa lang!


Palagi akong sumasakay ng MRT. Dahil sa maaga ang uwi ko, madalas abutan kong may libre pa sa mga istasyon. Pampalipas oras sa loob ng tren kumuha ako nang isa. Nagulat ako ng yung lalaking kasunod ko kumuha ng isang dangkal ng libre sabay silid sa bag niya.


Inisip ko aanhin kaya nung lalaki yung sandamakmak na dyaryo?

Tinanong ko yung kasabay ko sa MRT, sabi niya pinamimigay daw nung iba. Huh? Di ko gets. Basta ako naiinis ako. Dahil ba sa libre kaya ganun?

Di ba't pananamantala na ring matatawag yun?

PASAWAY # 2
Isa ko pang kinababanasan ....


Yung mga intern na nurse (di ko sa nilalahat) hindi ko talaga maintindihan kung bakit ang dami sa kalye pakalat-kalat na nurse. I mean yung mga naka scrubs a? Di ba yung mga uniporme na iyon ay dapat sinusuot lamang sa loob ng ospital at kapag lumabas na sila ng ospital e dapat magpalit sila ng pang sibilyan?


Di ko alam pero naiirita ko sa kanila. Para pinaglalandakan nilang Nurse sila. Ok fine!!!!

Meron pa akong nakita minsan na Nars na nakusalat pa talaga sa scrubs niya na it should only be worn inside the hospital, pero nakita ko siya sa loob ng Mall.

Paliwanagan niyo nga ako ..... Grrrrr ..... Nakikialam na naman ako. Grrr ..

Siguro kaya ginagawa nilang pamorma ang scrubs kase tingnan niyo naman yung piktyur. Spongebob!! Aba bongga!!

Update sa aking summer escapades

Munting Buhangin (Nasugbu, Batangas)

Summer '07

Nag-uulan na dito sa Maynila. Pero bago pa maubos ang araw ng tag-araw. Sinulit ko na ang pagpunta sa iba't-ibang parte ng Pilipinas.

"PANGASINAN"

"CLUB MANILA EAST (Taytay, Rizal)"

"MATABUNGKAY, BATANGAS"

"VALLE VERDE"

x's
I want to post my MP3's sa blog ko. Pero im still having a prob kung paano. Tinuruan na ako ni K pero till now di ko pa rin ma gets. Ayaw mag random play. Kailangan mag-aral ulit ng HTML. Subok ako ulit. Help here! Kailangan ko ng website na maghohost ng pictures ko na may magandang slideshow. Kasi full na yung free account ko sa flcker kaya di ko na ma post yung iba sa badge ko. Any help will be appreciated. :)

Nagpapasalamat

Malungkot ang mga huling post ko. Ilang buwan na rin ang nakalilipas. Sa tuwing dumadalaw ako kay Nanay. Ngiti at hindi nakabusingot na mukha ang ipinapakita ko sa kanya.

Masaya na si Nanay. Sabi nga ng pinsan ko napakaswerte niya kasi tayo kailangan pa natin magdasal nang mataimtim maramdaman lang natin ang diyos. Samantalang si Nanay kasama na niya ang Ama. Magsisilbing anghel at tagabantay na naming magkakapatid si Nanay. Kaya mas nakakatakot gumawa ng katarantaduhan ngayon. Baka lagi siyang nakatingin.

Sa lahat ng bumisita sa blog ko. Maraming salamat sa pagdamay. Di niyo lang alam, pero ang sarap ng pakiramdam sa tuwing binabasa ko yung mga komento ninyo. Sa iyo na hindi nagpakilala. Tama ka! Kaya natin ito.

Babalik na ulit ako sa pagsusulat.....

Yun na nga PT.3

"Mom?" I whispered.

I hadn't said it in so long. When death takes your mother, it steals that word forever.

"Mom?"

It just sound really a hum interrupted by open lips. But there are zillion words on this planet, and not one of them comes out of your mouth the way that one does.

"Mom?"

- lines from the book "For one more day" written by Mitch Albom

Bagong libro na binabasa ko. Maraming nag comment na ngangamusta kay nanay. Masayang-masaya ang nanay.

Tumagal pa kami ng mahigit isang linggo sa ospital.

Nagdesisyon na rin sila Ate na umuwi ng pinas, simula ng tumawag sila't nakausap nila si Nanay sa telepono at nagpapaalam na. Himala nga e, kasi hindi na nakapagsasalita si Nanay. Pero sa pagkakataong iyon napakalinaw ng pagsabi niya ng "PAALAM' kay ate.

Oct 8, birthday ni Ate ..... nagdesisyon ang mga kapatid ko na umuwi dahil sa tawag na iyon.

Di ko lam kong ano magiging reaksyon ko pagdating ng dalawa kong kapatid.

Pero believe din naman ako kay Nanay, bed-ridden man siya di pa rin niya nakakalimutan ngumiti sa tuwing may mga dumadalaw sa kanya. Si Nanay talaga ...... minsan pa nga nagkatawanan kami kasi hindi ako nakilala ni Nanay nang pumasok ako sa banyo. Tinanong niya si Ate Grace kung sino daw ako. Nang sabihin ni Ate Grace na ako yung anak niya, medyo kumunot ang noo ni Nanay. Tawanan kami ....

Dumating ang Oktubre 10, mga ilang araw nang ayaw matulog ni Nanay. Nang minsang tanungin ko siya kung bakit. Ang sabi niya sa aking ay natatakot siya baka di na siya magising. Binantayan ko siya nun buong gabi.

Isang araw pinipilit siya ni ate na matulog, ang sagot ni Nanay "Natulog na ako, sa may hagdan." Di na ulit kinulit ni ate si Nanay.

Madaling araw ng Oktubre 16. Ako pa rin ang bantay ng Nanay. Di ko makatulog. Ala-6 ng umaga. Nag nebulizer ako kay Nanay. Iba na ang buntong hininga niya nun. Nagising ang mga tiyuhin ko at kapatid. Napansin din iyon ng tiyuhin ko. Inutusan kami ni Ate na bumili ng agahan. Iba na raw kasi ang hinga ng Nanay.

Pagbalik namin ni Ate sa kwarto, dala ang mga pinamili namin mula sa Jollibee. Di pa rin tulog ang Nanay.

Sinabihan ako nila Ate na matulog na. Mag-aalas siete na kasi ng umaga yun. Di ko makatulog. Iba na ang pakiramdam ko.

Nang bigla na lang ako ng nagulat nang ginigising na ako ni Ate. Pag tingin ko sa orasan ng ospital ala-dose na pala ng tanghali. Ang bungad ni Ate "Wind, tingnan mo si Nanay." Nakita ko yung isa kong kapatid, hawak ang isang bunto ng tissue paper, pinupunasan yung bigbig ni Nanay. "Nakadalawang rolyo na kami ng tissue paper" sabi ni Ate. Pagtigin ko kay Nanay. Malalim na ang kanyang mga mata.

Nagkagulo na kaming lahat .........

Yun na nga (2)

Homesick, nakaka isang linggo palang ako sa Pinas, homesick na ako agad. Nakakatawa ngang isipin, mas na homesick pa ako sa sarili kong bansa.

Nagkita kami ni Nanay, nakahiga na lang siya. May nag-aalaga na sa kanya, kasi hindi na siya nakakatayo pa ng matagal. Sa tabi niya may isang bote na kumokonekta sa oxygen na nasa baba ng bahay. Masakit tingnan ang sitwasyon ni Nanay. Pero kailangan sumalubong ako ng ngiti. Kailangan magbalik ang dating "Airwind" na anak na kakilala niya. Masiyahin, makulit at laging binibiro siya. Ngunit sa likod nun, hinang-hina ako sa nakikita ko. Di ko lam kung hanggang kelan ko kayang pakiharapan ang sitwasyon na nasa harapan ko. Para hindi na siya ang Nanay kong iniwan noon. Hindi ko maiwasan na sisihin ang sarili ko. Sana'y di ko na lang siya iniwan. Siguro hindi hahantong sa ganito.

Sabi ng mga tiyahin ko, depresyon daw ang tumira sa Nanay ko. Sobrang pagkalungkot dahil nga naman tatlo na nga lang kaming anak niya. Wala pa sa tabi niya.

Pero ang nakakatuwa kay Nanay, hindi mo nakitang sinisisi ka niya. Sa tuwing darating ako ng bahay galing sa labas. Sinusubukan pa rin niyang maging ina sa akin. Kinakamusta .... tinatanong kung kumain na ako.

Ilang araw din akong sumubok na isantabi ang kalagayan niya at isiping normal na tulad ng dati ang buhay namin.

Aug 17, Bday ni nanay ..... 61 yrs old na siya. Nakakatuwa nga kasi, yung mga kaibigan ko pumunta. Gusto kasi ni Nanay na lagi siyang may kasama. Natatakot daw siyang mag-isa.

Di ako tumatabing matulog kay Nanay, di ko alam pero natatakot ako. Kung ano-ano ang pumapasok sa isip ko.

Ginising ako ng kasama namin isang araw, sabi niya hirap daw makahinga si Nanay. Kinabahan na ako, pinakiusapan ko yung Tito ko na dalhin si Nanay sa ospital. Takot na takot ako nun, tinawagan ko si Pau, wala na akong masabi sa kanya kundi ang magsumbong. Pinipigilan ko ang maiyak. Natatakot ako sa ideyang pedeng mangyari na naglalaro sa isip ko.

Ang hirap pala sa ospital. Mahigit ilang oras din bago kami makakuha ng kwarto. Na-admit si Nanay, kailangan niya raw i-supervise para ma check kong ano sanhi ng hirap niyang paghinga.

Unang gabi sa ospital, kasama ko si Ate Grace, yung nagbabantay kay Nanay. Di ko makatulog. Ipilit ko man di ko maiwasan pag masdan si Nanay. Nanghihina ako. Di maiwasang sisihin ko ang sarili ko na isa ako sa dahilan ng panghihina niya.

12am --- ng seizure si Nanay. Di ko lam ang gagawin ko. Hindi siya sumasagot sa mga tanong ko at ni Ate Grace. Nakatulala lang siya. Nataranta na kaming dalawa. Tumawag ako ng nurse.

5am --- di pa rin ako natutulog, sabi nung nurse mild seizure lang daw yun. Kinausap ako nung doktor. Na kaya daw nanyari iyon e dahil sa may nakabara na raw sa baga ni Nanay. Ihanda ko raw ang sarili ko.

Ilang araw din kami nalagi sa ospital, isa ... dalawang linggo. Pakiramdam ko nga residente na ako dun. Kilala ko na ang mga nurse, ang shift nila ang kung ano dapat gawin check up kay Nanay kada oras.

Dumating ang Oktubre, pinagdedesisyon na kami ng doktor na kung gusto namin pumirma ng DNR form. Sabi ko hindi ako makakapagdesisyon mag-isa.

Yun na nga

Bakit nga ba natagalan akong di na blog? Sino nga ba ang nakakaalam ng mga nangyayari sa buhay ko. Kala ko pa naman na ang blog na ito ay nagsisilbing diaryo ko.

Madaming nanyari, laki nang naitulong nang nakaraang taon sa akin. Di lamang binigyan ako ng opurtuninidad na makapunta ng ibang bansa. Bukod pa dun tinuruan niya akong malaman kung ano talaga ang ibig sabihin ng buhay.

Simula ng taon ay pinaghalo-halong saya, lungkot, takot, pangamba, pagkabalisa at pagkasabik na matuto sa mga bagay-bagay na may kinalaman sa buhay.

Kalagitnaan ng taon, napuno ng takot at pangamba ang buhay ko. Naospital ang pinakaimportante tao sa buhay ko. Si Nanay .... tandang-tanda ko pa yung araw na iyon. Nasa trabaho ako ng tumawag ang ate kung humahagulgol sa telepono. Sabi niya nasa ospital nga daw si Nanay. Yung lang ang narinig ko. Di na ko nakapagtrabaho nun. Iyak na ako ng iyak, napansin na rin ng boss ko kaya't pinayagan na nila akong umuwi.

Umuwi sila ate sa pilipinas, pag minalas ka nga naman, hindi ako pinayagan umuwi ng amo ko. Kung di raw ako magiiwan ng 5000 dirhamos di nila ako papayagang umuwi. Napamura ako!!!
Wala akong nagawa kundi ang tumawag na lamang sa kapatid ko upang humingi ng update sa ospital.

Makalipas ang ilang linggo, ok na raw si nanay. Lalabas na raw ng ospital, pero hindi na raw pedeng tanggalin ang oxygen sa kanya kasi hirap na talaga siya sa paghinga. Tinatanong ako nila kung gusto ko pa raw umuwi. Sabi ko, hindi ko alam. Natatakot akong makita si Nanay.

Nagkagulo sa opisina .... nadyaryo pa nga ... eto ...

Dahil dun pinayagan kaming mga pilipino na umuwi. Isa ako sa mga taong nagdesisyon na umuwi na lang ng pilipinas. Hunyo bumalik na sina ate sa dubai. Baon ang mga litrato ni Nanay na hirap ko talagang tingnan.

Hulyo yun nagdesisyon akong magresign na lang sa trabaho .... binigyan ako ng isang buwan para makapagisip kung gusto ko magstay sa Dubai o umuwi sa akin Nanay.
Sinubukan ko pa rin magaaply ng bagong trabaho doon. Pero lumapit ang araw ng Augusto, natuloy ang paguwi ko.

Kamusta Ka Naman?

Gusto kong mag - blog !!!
Gusto kong mag - blog !!!
Gusto kong mag - blog !!!
Gusto kong mag - blog !!!
Gusto kong mag - blog !!!

Pero di ko magawa !!!!!!

Huwahhhhhhh

Cha - Cha (sia-sia) papasok na ko

"Cha-Cha at Gloria"

"Ibasura"

- aktibista sa Batasang Pambansa

Yan ang sigaw na tumambad sa akin pagbaba ko ng tricycle kanina. Sabi sa akin nung tricycle driver na kung nagmamadali daw ako ay mas mabuting maglakad na lang daw ako papuntang commonwealth avenue. Kailangan makarating ako sa opisina bago 7:30pm. Ayokong ma-late. Kaya naman sinunod ko na rin ang payo nung mama. Mahigit 2KM rin ang nilakad ko.

Bilang libangan pinakinggan ko ang mga sinisigaw nang mga raliyista. Aba! Mga kabataan pala ang nangunguna sa listahan. Boses ng isang kabataan babae ang nagsasalita sa entablado. Gusto daw nilang patalsikin si Gloria at tutol sila sa pagpapalit ng konstitusyon.

Ayon sa maiksi kong oras na pakikinig. Ang sabi nung babae na parang mabago man daw ang konstitusyon ay hindi rin naman pakikinggan ang boses ng kabataan. Kaya't mas mabuti pa raw na sa kalye na lang nila idaing ang sama ng loob nila. Ang nararadapat daw e, baguhin ang sistema sa loob ng gobyerno o dili kaya ay patalsikin ang mga di nararapat.

Aba'y ang tapang naman ata ng "ATE' ko.

Nagkalat ang media ... nakita ko ang ABS-CBN, ABC 5, pati na rin ang GMA7 na nagseset-up ng ilaw sa isang tabi. Habang ang ibang pulis ay kumakain habang nanood ng "Jewel in the palace" (isang koreanovela) sa isang tindahan.

Ang daming tao, pero kung susumahin mas maraming pa atang isyoso keysa sa mga tunay na nakikisalo sa pestibidad. Isa na ako dun sa isyoso.

Gusto ko pa sanang mag-stay kaya lang may pasok pa ako. Tinuloy ko ang pag-lakad papuntang commonwealth avenue ... tumawid ng overpass at sumakay ng FX ....

Sa Wakas

Napa-aga ang pasko para sa mga pinoy .... binawasan ng 50 sentimos ang pamasahe. Mababa man kung maituturing, pede na rin kesa sa wala. Lalo na sa tulad ko na laging nagkokomyut.

Kanina nga lang napansin ko may mga ibang driver na dedma lang kapag yung pasahero ay nagbabayad pa rin ng 7.50, ni hindi man lang nila ibinabalik yung 50 sentimos at sabihing bumaba na ang pamasahe. tsk tsk tsk pinoy nga naman hanggat makakalusot, lulusot.

Hiniintay ko ang pagbaba nang bills ma pa kuryete, ilaw, telepono at pati na rin cable.

Pagdadarasal ko yan ...

Pricked me i might be Dreaming

"I'm a loner. I gets hard for me to face the world sometimes. Its hard to be alone, but its harder to be surrounded by people and still be utterly alone; so I choose to stay alone for the most part."- Wolfknight







I used to have loads of friends, i even had one post here stating na hindi ako nahihirapang makahanap ng kaibigan. But timed change .... i have changed.

I may call it maturity, or just a phased of my so called life. Pero ewan ko, just like now i am still on training and having some of my close friends before as my co-trainee right now makes me think that i dont really need to befriend with others pa.

I dont know pero i find it very plastik kung pipilitin kong makilala pa sila pero sa loob-loob ko hindi ko naman talaga gusto.

I am becoming an unsocial person (kung meron man nun) or i am just being picky in terms of having friends now.

Yoko nga!

Di ko alam pero hindi ako maihi sa urinal ng lalaki, sa tuwing umiihi ako sa loob pa ng cubicle. Arte ko noh .... ewan ko ba may pag-ka OC ako. Kahit anong sakit na ng pantog ko, hindi mo talaga ako mapapaihi sa urinal. Yung bang ayaw lumabas nung ihi ko kahit na anong pilit.

Nagkasubukan nga nung nagpa-drug test ako para sa trabaho. Binigyan ako ng isang botelya na kailangan ko raw punuin ng ihi. E di pa naman ako naiihi nung mga oras na iyon. Sabi sa akin nung mama uminom daw ako ng limang baso ng tubig. Na ginawa ko naman. Pero wa epek pa rin. Sabi niya subukan ko naman daw na basain yung kamay ko hanggang braso. Syempre wala paring epekto sa akin. Umabot siguro ng 3 oras, walang humpay na palalakad-lakad, inom ng tubig at sabay basa na rin ng braso ko tsaka ako naihi.

Pucha! Dumating na ang kinakatakutan ko, pinapaihi ako sa urinal at kailangan daw kasi doon para nasusupervise ako nung mama.

Nakailang balik kami sa banyo di pa rin ako maihi, kahit na isang patak wala talaga. Ginamitan na nga ako nung taktika ng matatanda, yun bang sasabihan ka ng "wis wis wis wis" habang nakalabas yung putotoy ko. Pero lalo atang nahiya ... hindi lang putotoy ko yung nahiya pati na rin ako. Badtrip talaga. Pinilit ko yung mama na payagan na lang akong umihi sa loob ng cubicle. Sabi niya hindi raw pede, dahil kailangan naka-supervise siya habang umiihi ako. Tinanong ko yung mama, kung ako lang ba ang kaunaunahang pasyente nila na hirap umihi. Sabi niya hindi raw (medyo gumaan ang pakiramdam ko) pero yun daw yung mga taong madalas na bumabagsak o yun yung mga nag-drodroga. Nak ng pucha naman ako drugs!! HALER!!! Umabot pa ang isang oras na nakatambay sa loob ng banyo dahil hindi pa rin nga ako maihi. Sa inis siguro nung mama sabi gagawin na lang daw niya yung procedure na ginagawa nila sa babae yun bang lagyan nang blue ink you toilet bowl, para makaihi ako sa loob ng cubicle. Gusto ko sanang sabihin na "yun naman pala e" pero di ko na lang ginawa baka lalo lang akong mapagkamalang adik. Pagkatapos lagyan nung mama ng blue ink yung bowl, diretso pasok ako sa loob kasi masakit na rin yung pantog ko. Wala pang isang segundo umapaw na yung botelyang binigay niya sa akin.

Hay ...... yun na siguro ang pinaka mahirap na nangyari sa akin ....... Huwahh!!!!

Unlimited Text

For the past few weeks, im constantly receving this text messages from my friends. I just want to share it ..... Hehe. Some of them might be offensive .... obscene .... but for me its one hell of a laughing trip.

Elib din naman ako sa nakaisip nito. Naalala ko tuloy yung elementary student ako, nung binigyan ako ng assignment nung teacher ko tungkol sa mga bugtong. Parang ganito rin yung nauusong text message ngayon.





- ... oo na, maganda na ang kutis mo! Ikaw kaya dito sa pwesto ko. Tingnan ko lang kung hindi ka magkutis matanda! Hmp!

~ bayag


- Subukan mo kaya na kalimutan na ako at wag ng puntahan. Di naman sa pagyayabang. Lalapit ka pa rin sa akin.

~ inodoro

- Sana naisip mo lahat ng sakripisyo ko! Hindi ako panakip butas!

~ panty

- Hindi lahat ng malakas, 'Superhero'

~ putok

- Hindi lahat ng walang shorts ay bastos

~ Winnie the Pooh

- Hindi lahat ng labi masarap halikan

~ Diego

- Hindi lahat ng dugo pwedeng i-donate

~ regla

- Hindi lahat ng macho may bigote

~ Vina Morales

- Sana brief na lang ako!

~ Rustom Padilla

- Kung ginalingan mo ang pagsupsop habang matigas pa ako, hindi ka malalagkitan o magkakatulo! Mabagal kang kumilos! Mabagal ka! Mabagaaaal!!!!

~ ice candy

- Pano tayo makakabuo kung hindi ako papatong sayo?!

~ LEGO

- Hindi lahat ng maasim ay Vitamin C...

~ Kili-kili

- Pilitin mo man na alisin ako sa buhay mo .... Babalik at babalik ako.

~ Libag

- Ginagawa ko naman lahat para sumaya ka ... Mahirap ba talagang makuntento sa isa? Bakit palipat-lipat ka?

~ TV

- Tigilan mo na nga ang pangangalabit mo! Bibilugin mo na naman ako!

~ Kulangot

- Bakit mo ba pilit akong mawala sa iyong landas? Oo, pasaway ako kung minsan at tanggap ko. Pero pagkatapos mo akong iluwal ay ganon na lang?

~ tae sa bowl

- Hala! Sige! Magpakasasa ka! Alam ko namang katawan ko lang ang habol niyo!

~ Hipon

Hehe!!!!

Deep Sleep

Ive been out for several months na. Kung baga sa boxing na-knockout ako. TKO! *toinks* Miss na miss ko na ang mga blog. Yung nga lang wala akong sariling PC para makagawa. Ang bahay na tinitirhan ko, nasa ibaba ng bundok kaya hirap ako makapag-post. Ultimo mo nga signal ng cellphone ay wala. Marami akong istorya na gusto ikuwento ... daming pangyayari. May malungkot ... may masaya .... at maraming kahabag-habag. Malamang matigil muna ako sa pagsusulat nang mahabang panahon. Maaring pasulpot-sulpot ... o di kaya buwan ulit ang lilipas ... o baka naman taon. Pero sisiguraduhin ko pagbalik ko .... full blast na sulutan at tsikahan na naman ang mangyayari.

Hanggang sa susunod .......

Weeky -- wekky Wild wild

Yung last post medyo seryoso, so anyways ... malapit na akong umuwi. At ang nakakagulat doon ay halos lahat ng tinatawagan kong frend sa pinas ay ayaw maniwala. Lahat sila ang sagot "Owws." Akala nila najo-joke na naman ako "wala naman kasing sumeseryoso sa akin e" Ngek! wehehe.

Kaya naman yung huling linggo ko ay sinulit ko talaga. Nung Miyerkules ay bumalik ako sa butihing kong kompanya para iklaro ang pagalis ko sa Martes ay nagbalak kami ng iba kong mga kasama na gumimik. Isa lang naman ang problema ng lolo niyo dito sa Dubai, kundi ang pera. Sakto naman kasi niyaya ako ni Dottie na samahan siyang gumimik. Dahil nayaya siya ng college fren niyang guy na lumabas. Syempre, opurtuniti na ito kaya naman sinunggaban ko na. Kasa si Mayang at Anj, at yung college fren ni Dottie na si David nagpunta kami sa "ever famous" na gimikan ng mga pinoy dito sa Dubai kundi ang nagiisang "CHIKKA GRILL" siguro walang pinoy ang hindi nakakaalam ng lugar na ito. Bukod na lamang sa mga bagong dating.

"Heineken ... Beybi"

"My Despidida ... Bestest Guest"

"My Girlfriends"

Kinabukasan, Huwebes niyaya naman ako ng iba kong kaibigan na mag-chikka grill ulit. Tutal libre ulit ito, syempre sumama ako.

"Me, Mayang (green) & Dottie"

"David, Me, Anj & Mayang"

Biyernes, as promise by ate and russel nilibre nila ako sa "Wild Wadi" isang water theme park dito sa dubai. O boi, ang saya .... elib ako sa gumawa ng lugar na ito.

"ASTEEEGGG"

Pwede na akong umuwi!!!!! :)

This is it

Im sitting on the street, trying to write something for you my blog.

Its been six months, di ko man lang akalain na ganoon lang pala katagal and ii-stay ko dito sa Dubai. At exactly, 4:30PM (PHP time) balik na ulit ako sa pinas.

Sa anim na buwan na iyon, marami akong natutunan di lamang sa sarili ko kundi kong paano ang mabuhay.

(PAUSE) "Dumaan yung manliligaw na Syrian nung kapitbahay namin" Akalain mo dito sa Dubai maraming pinay ang nagboboyfriend ng ibang lahi, sa isang universal na kadahilanan kundi "suporta." Hindi naman sa nilalahat ko ang mga pinay dito, dahil dalawang ate ko rin naman ay nandito. Pero dito pa lang sa Villang tinitirhan ko ay ganoon na ang siste. Yung kapitbahay ko nga mahigit ilang taon na ditong visit visa at umaasa lang siya sa mga BF niya (ginamit ko ang salitang "mga" kasi 3 ang lalaki niya dito "briton, lokal at syrian") . Tawag nga nila dito SK o sagot sa kahirapan. BF niya yung nagbabayad ng upa sa bahay, yung pagkain niya, yung mga pambili niya ng damit at kung ano-ano pa. Nakakahiya man itong sabihin pero siguro kapit sa patalim na lang sila dito sa Dubai.

Nalaman ko rin na dito sa Dubai bawal ang uminom. (SHET!). hehehe Ke magbenta 0 makita ka lang na may dala ay hala diretso ka sa kulungan. Yun namin kasi ay sa kadahilanang, bawal sa muslim ang alak. Pero iba talaga ang abilidad ng pinoy, ngayon nga lang habang nasa labas ako naririnig ko agad yung mga kapitbahay namin na nagiinuman. Pinsan ko na nga lang may kontak na pinoy na nagbebenta ng alak, yun nga lang patago. Tipong home delivery lang, nakabalot sa diyaryo yung i-norder mong alak.

Isa pa, mahirap maghanap ng trabaho dito, lalo na't Summer (Nagsisimula ng May-Aug). Bukod sa umaabot sa 45 degrees ang init e nagbabaskasyon ang mga may-ari ng kompanya, kaya't ang siste iiwan mo lang ang Resume mo at pagbalik nila sa September ka pa iinterbyuhin.

Di lang iyon, napakamahal ng upa dito sa Dubai. Yung ngang kwartong "take note kwarto" tinitirhan namin ang upa e DHS 2400 (o mahigit 30K sa pesos) di pa kasama diyan ang bayad sa ilaw at tubig. Anim kami na umuupa sa 4 na dipang laking kwarto. Dalawang double bed at dalawa kaming lalaki sa lapag. Maayos na nga maituturing yung kwarto namin kumpara sa mga inuupahan ng ibang kababayan natin. Kasi yung amin may sariling banyo at kusina. Yung iba 12 silang nagshe-share ng banyo. Mantakin mo yun. Kwento nga ng isa kong kasamahan sa trabaho, kapag ihing-ihi na siya pinipigilan niya na lang kasi may tao sa banyo.

Wala masyadong kaming problema sa pagkain kasi si Ate Elsie naman ay nagtratrabaho sa supermarket. Paminsan-minsan naguuwi siya ng buto-buto yung pang bulalo o kaya naman ay ulo ng pink salmon. Yung naman kasi ay tinatapon lang nila, kasi yung mga puti di nila kinakain yun. Kaya yung mga pinoy ng staff iniipon, tapos inuuwi nila sa bahay.

Kaya naman isa lang ang masasabi ko, kung may balak kang mag-Dubai o mangibang bansa siguraduhin mo lang na malakas ang loob mo at sapat ang dala mong pera. Mahirap pa naman matiwala sa isang lugar na di mo pagmamay-ari. Nakakalungkot man .... Diyos lang kasama mo rito ....